Η Αφροδίτη Μπόμπολη μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και υποψήφια βουλευτής στον Δυτικό Τομέα Αθήνας μιλώντας για την τραγωδία των Τεμπών τονίζει ότι το έγκλημα στα Τέμπη ήταν προδιαγεγραμμένο. Αυτό είναι αποδεκτό μαζικά στη συνείδηση του λαού μας, παρά την προπαγανδιστικά άθλια προσπάθεια της κυβέρνησης να αποδοθεί το έγκλημα αποκλειστικά σε ανθρώπινο λάθος. Οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν. Και οι κρατικές και οι κυβερνητικές και της ιδιωτικής εταιρείας και οι ατομικές. Το ΚΚΕ, τις συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες τις ονοματίζει και τις αποδίδει στους πολιτικούς ενόχους. Σε όλους αυτούς που κυβερνούν και κυβέρνησαν τη χώρα και εφάρμοσαν την πολιτική «απελευθέρωσης» – τεμαχισμού – ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Αυτή η πολιτική αντιμετωπίζει τις σιδηροδρομικές μεταφορές ως πεδίο κερδοφορίας και αυτό σημαίνει αυτόματα ότι η ασφάλεια των επιβατών μετατρέπεται σε κόστος! Αυτή η πολιτική στρώνει το έδαφος για τέτοιου είδους τραγωδίες, αφού ακόμα και κομβικά πόστα είναι υποστελεχωμένα, υπάρχει κακοσυντήρηση.
Είχαμε σταθερά και όλο και πιο συχνά μικρότερης έντασης ατυχήματα, καθυστερήσεις στα δρομολόγια, προβλήματα. Οι εργαζόμενοι, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στον ΟΣΕ προειδοποιούσαν, το ίδιο και οι βουλευτές του ΚΚΕ και καμία κυβέρνηση, ούτε η εταιρεία, τους άκουγαν. Κανείς τους, λοιπόν, δεν μπορεί να παριστάνει τον ανήξερο. Για όλους αυτούς τους λόγους, το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί. Έχει χαραχτεί στο μυαλό και την καρδιά μας. Τόσο οι εικόνες του σμπαραλιασμένου τρένου, των οικογενειών που περίμεναν τα παιδιά τους, που “δεν έφτασαν ποτέ”, αλλά και των συγκλονιστικών και συγκινητικών κινητοποιήσεων που ακολούθησαν.
Σημειώνει ότι οι πολύ μεγάλες κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν ήταν μεγαλειώδεις, μια ανάσα ελπίδας μέσα στο σκοτάδι αυτής της ανείπωτης τραγωδίας. Σύμφωνα με έρευνες, πήραν μέρος σε αυτές πάνω από 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, χωρίς να υπολογίζονται οι κάτω των 17 χρόνων, δηλαδή τουλάχιστον το 30% του πληθυσμού. Έσπασαν ρεκόρ 12ετίας. Είχαν σαφέστατο μήνυμα, που δεν επιδέχεται καμία παρερμηνεία: Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη και να μπουν στο στόχαστρο οι πραγματικές αιτίες και οι ένοχοι που ευθύνονται γι’ αυτό το έγκλημα. Ξεχώρισαν ποιοτικά χαρακτηριστικά, καθώς ήταν έντονα τα στοιχεία της μαχητικότητας, της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της μεγαλύτερης εμπιστοσύνης στην αξία της οργανωμένης πάλης. Απέδειξαν πως ο οργανωμένος λαός έχει τη δύναμη να επιβάλει να ακουστεί η αλήθεια και το δίκιο, να στραπατσάρει το ψέμα, την κοροϊδία και τον αποπροσανατολισμό που προσπάθησε τόσο η κυβέρνηση όσο και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα να επιβάλουν πρώτοι. Γι’ αυτό και ενόχλησαν τόσο την κυβέρνηση της ΝΔ που καλούσε “να επικρατήσει ψυχραιμία” και προσπάθησε να τις εμποδίσει επιστρατεύοντας και την καταστολή, αλλά και όλους εκείνους, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράζουν την ανησυχία τους μήπως και η οργή του λαού και της νεολαίας οδηγήσει σε “κρίση του πολιτικού συστήματος”. Όμως αυτό το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα είναι που έχει βάλει τη σφραγίδα του σε όλα τα εγκλήματα σε βάρος του λαού.
Μιλώντας για τις επερχόμενες εκλογικές μάχες και τα διλήμματα η Α. Μπόμπολη υπογραμμίζει: Το σύνθημα που κυριάρχησε όλες αυτές τις μέρες “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!” είναι βίωμα για τον λαό και τη νεολαία που βλέπει τη ζωή, τα όνειρα και τις προσδοκίες της να θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό του κέρδους του κεφαλαίου και των κάθε φορά λεγόμενων “αντοχών” της καπιταλιστικής οικονομίας. Κρίση, ακρίβεια, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, σήψη, ανασφάλεια, αυτά ζει η νέα γενιά, συνολικά ο λαός μας. Γι’ αυτό και είπε “Ως Εδώ” μετά το έγκλημα. Το “Ποτέ Ξανά” που είπαμε όλοι μας, δείχνει πως μπορούμε και πρέπει να αλλάξουμε και τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που θα ψηφίσουμε και στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
“Πάμε κι όπου βγει ή Πάμε αλλιώς;”. Αυτό είναι τελικά και το εκλογικό δίλημμα. Ή συνεχίζουμε στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο εναλλαγής κυβερνήσεων και “όπου βγει”, μιας και όλες ακολουθούν αποδεδειγμένα την ίδια πολιτική που συνθλίβει τις ζωές μας ή θα επιλέξουμε να “το πάμε αλλιώς” και να δυναμώσουμε όσο μπορούμε περισσότερο το ΚΚΕ, δηλαδή τη δύναμη της αλήθειας, του αγώνα, της ανατροπής αυτού του σάπιου συστήματος και των κυβερνήσεών του.
Οι συζητήσεις και οι προτροπές αυτές είναι εκ του πονηρού, έως και επικίνδυνες, ανιστόρητες και προκλητικές όταν για παράδειγμα στην “αντισυστημική ψήφο” μετρούν ακόμα και το κόμμα του ναζί κατάδικου Κασιδιάρη, γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι φασίστες έχουν ισχυρούς δεσμούς με το μεγάλο κεφάλαιο, το κράτος και το αστικό πολιτικό σύστημα. Το ίδιο όταν προμοτάρεται, έως και διαφημίζεται, η αποχή ως πολιτική στάση, τη στιγμή που το 2019 είχαμε 43% αποχή και η πείρα έδειξε πως δεν ενόχλησε τελικά κανέναν από όσους “ενοχλούν” τις ζωές μας.
Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη γνήσια αντισυστημική ψήφος, είναι αυτή που φοβούνται, αυτή που θα μετρήσουν την επόμενη μέρα. Είναι η μοναδική επιλογή για όποιον θέλει η ψήφος του να είναι ξεκάθαρη ψήφος τιμωρίας απέναντι σε όσους μας έφεραν ως εδώ και προετοίμασαν το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και ψήφος προοπτικής για μια άλλου τύπου εξουσία, που δεν θα έχει καμία σχέση με τη σημερινή, μία κυβέρνηση που δεν θα είναι “μία από τα ίδια”, σε σύγκρουση με τη δικτατορία της ολιγαρχίας του πλούτου.
Γιατί το ΚΚΕ είπε «τώρα δεν είναι η ώρα της σιωπής, είναι η ώρα της φωνής και του αγώνα» και βγήκε μπροστά για να γίνει το σύνθημα πράξη. Και έγινε. Αυτό έκανε και κάνει κάθε φορά το ΚΚΕ μαζί με το λαό και τη νεολαία, γι’ αυτό σε καθετί “μεγάλο” και συγκλονιστικό ήταν εκεί, σε κάθε μικρότερη ή μεγαλύτερη κατάκτηση και ανακούφιση για τον λαό μας, σε αντίθεση με τα διάφορα, λεγόμενα “μικρά κόμματα” την τελευταία 15ετία (ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, ΜέΡΑ25, Ελλ. Λύση κ.λπ.) που το μόνο που προσέφεραν είναι να γίνουν μέρος της μιας μετά της άλλης αντιλαϊκής κυβέρνησης, να αποτελέσουν τελικά ανώδυνες για το σύστημα επιλογές. Η ιστορία με τέτοια κόμματα επαναλαμβάνεται, μπορούμε όμως πια να μην βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές…
